„250 milionów lat świetlnych odbitych w lustrach i rozproszonych w pryzmatach - Edwin Hubble i Witold Lutosławski.” - zaproszenie na wykład

8 maja 2015 roku zapraszamy na kolejny wykład Bogusława Maryniaka z cyklu „Muzyka Sfer” zatytułowany: „250 milionów lat świetlnych odbitych w lustrach i rozproszonych w pryzmatach  - Edwin Hubble i Witold Lutosławski.”. Podczas wykładu zostanie zaprezentowany dorobek Edwina Hubble’a (1889-1953), czołowego obserwatora nieba, który posługując 2,5 metrowym zwierciadłem teleskopu w Obserwatorium na Mt. Wilson, jako pierwszy astronom „sięgnął wzrokiem” na niebosiężną odległość 250 milionów lat świetlnych.

Edwina Hubble (1889-1953); z prawej - przy teleskopie na Mount Palomar (Kalifornia)

Edwin Hubble dokonał w Pasadenie (Kalifornia) na górze Mt. Wilson wielu przełomowych obserwacji. W szczególności wykorzystał wyjątkowy, jak na owe czasy 2,5-metrowy (ogniskowa zwierciadła) teleskop Hookera. (Uwaga -  w krajach anglosaskich bywa on zwany teleskopem 100-calowym). Samo wykonanie zwierciadła teleskopu było wielkim osiągnięciem optyki, natomiast urządzenie mechaniczne zostało zamortyzowane przez „poduszkę” z rtęci!!! Teleskop Hookera umożliwił zastosowanie (po raz pierwszy w historii astronomii) fotografii do celów obserwacyjnych – poprzednio, co najwyżej utrwalały one to, co astronomowie widzieli przez teleskop. Obecnie stały się całkowicie autonomicznym narzędziem naukowym (można było np. uzyskiwać obraz tego, czego nie widziało ludzkie oko). Najsłynniejsze zdjęcie Edwina Hubbla przedstawia mgławicę Andromedy i potwierdza istnienie galaktyk poza Drogą Mleczną. Do czasów tego odkrycia większość astronomów sądziła, że cały Wszechświat to jedna galaktyka (Droga Mleczna). Kolejnych odkryć, o których opowiem podczas wykładu, Edwin Hubble dokonał przy pomocy 5-metrowego (ogniskowa zwierciadła), wówczas największego na świecie teleskopu! Przypominam, że dla astronomów najważniejsza jest ogniskowa zwierciadła wklęsłego lub soczewek teleskopu. Oczywiście, tak wielka ogniskowa wymaga specjalnych udogodnień technicznych, które umożliwiają obserwacje lub fotografie.

 

 

Najsłynniejsze zdjęcie w historii astronomii – zwane „Moną Lizą astronomii” – wykonane przez Edwina Hubble’a w 1920 roku na płycie szklanej. Fotografia niezbicie dowodzi istnienia galaktyki (mgławicy Andromedy) poza Drogą Mleczną.

 

 

 

 

 

 

 

 

Obserwatorium Astronomiczne na Mount Palomar

Ta niebosiężna odległość odegrała zasadniczą rolę w obserwacjach „ucieczki galaktyk” i rozszerzania się wszechświata. Ponadto, zostaną zaprezentowane słynne zdjęcia odległych obiektów kosmicznych, uchwyconych nowymi teleskopami, umieszczonymi w przestrzeni pozaziemskiej. Najsłynniejszy z nich został nazwany imieniem bohatera wykładu – Edwina Hubble.

W „obserwacjach” głębokich otchłani kosmosu będzie nam towarzyszyła muzyka Witolda Lutosławskiego  (1913  - 1994).

Witold Lutosławski

 

Tym razem wysłuchamy słynnych „Gier weneckich”wzorowego dzieła realizującego program aleatoryzmu kontrolowanego,  polegającego na rezygnacji z podziału metrycznego identycznego dla wszystkich wykonawców utworu.  Muzycy wykonują dźwięki o wysokościach precyzyjnie zapisanych w nutach, tyle że w swobodnym tempie. Pewne różnice zachodzące pomiędzy wykonaniami - a wynikające z faktu, iż każdy wykonawca za każdym razem nieco inaczej realizuje swoją partię - nie zmieniają brzmienia samej muzyki.

 

Kosmiczny teleskop Hubble’a

 

Serdecznie zapraszamy! Wstęp wolny.

Filozofia przyrody - główne pojęcia, metody, koncepcje.

 W dniu 24.04.2015, w ramach „Piątkowych Spotkań z Gwiazdami”, o godz. 18.00 odbył się wykład z cyklu:Człowiek i Wszechświat”.

Naszym gościem był prof. dr hab. Maciej Woźniczka nauczyciel akademicki przedmiotów filozoficznych w Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, który wygłosił wykład na temat


Filozofia przyrody - główne pojęcia, metody, koncepcje.”

 

W pierwszej części wykładu przedstawione zostały kwestie związane ze statusem współczesnej refleksji filozoficzno-przyrodoznawczej.

Zwrócona została uwaga na zróżnicowanie koncepcyjne i metodologiczne tej refleksji.

 Część druga poświęcona była przeobrażeniom historycznym w obszarze analitycznym i konceptualnym filozofii przyrody (np. modele poznawcze przyrodoznawstwa). Szczególny akcent został położony na powstanie i zróżnicowanie nurtów filozofii przyrody.

W części trzeciej omówione były główne zagadnienia współczesnej filozofii przyrody, podejmowane zarówno przez przyrodników, jak i filozofów.

Podczas wykładu profesor poruszył następujące zagadnienia:

1.     Status współczesnej refleksji filozoficznej dotyczącej przyrody

2.     Modele poznawcze przyrodoznawstwa

3.     Główne spory we współczesne filozofii przyrody

 

Jako motto w rozważaniach posłużył cytat z książki prof. Anny Lemańskiej:

Rzecz w tym, by w filozofii przyrody zachować odrębną perspektywę badawczą,  stawiać pytania par excelence filozoficzne, dotyczące istoty rzeczywistości  fizycznej i jej znaczenia dla człowieka.”

   Filozofia to najogólniejsza wiedza o rzeczywistości, natomiast filozofia przyrody jest najstarszym działem refleksji filozoficznej. Sporo przewrotów w nauce (zmiana obrazu świata) spowodowali przyrodnicy i filozofowie przyrody tacy jak: Kopernik, Giordano Bruno, Newton, Darwin, czy Einstein. Folozofię przyrody ożywionej określa się mianem biofilozofii, a przyrody nieożywionej mianem kosmologii. Kosmos to wszystko, co istnieje fizycznie, wszystkie formy materii i energii.

 

 

   W rozważaniach na temat współczesnej refleksji filozoficznej dotyczącej przyrody nasz gość przytoczył wypowiedź znanego polskiego teologa i filozofa prof. Michała Hellera, który uważa, że „filozofia przyrody jest bodaj najbardziej kontrowersyjnym działem filozofii”. Zauważa też powstanie nowej dyscypliny, jaką jest metafilozofia, czyli  filozofia filozofii. Stawia także pytanie: co jako  przyrodnicy właściwie badamy? Świat, czy nasze wyobrażenia o nim.

 

   Jednym z uwarunkowań poznawczych we współczesnej refleksji filozoficznej dotyczącej przyrodoznawstwa jest zasada Heisenberga, głosząca, iż sami jesteśmy (przynajmniej w pewnym stopniu) źródłem tego, co widzimy jako świat zewnętrzny. Oznacza to, że możemy to nasze widzenie świata znacznie zniekształcać (okulary Kanta).

            W koncepcjach nauk przyrodniczych można wyróżnić dwie postawy:

·        realistyczną – w niej prawda fizyczna opiera się na wynikach nauk przyrodniczych oraz

·        antyrealistyczną  czyli spekulatywną, w której stwierdza się, że świat zewnętrzny jest zupełnie inny niż podmiotowi poznającemu się wydaje

W dalszej części wykładu profesor Woźniczka postawił pytanie, czy stabilność obrazu przyrody da się przełożyć na stabilność antropologiczną, to znaczy wytworzenie przekonania, iż obrazy przyrody zgodne są z głównymi intuicjami światoobrazów i światopoglądów danego okresu dziejowego.
   Główne spory we współczesnej filozofii przyrody  obejmują między innymi następujące zagadnienia;

•    zagadnienie dziejów kosmosu: model statyczny, czy model wielkiego wybuchu.
•    Jaką rolę pełni nasz kosmos w teorii wieloświatów?
•    Czy Układ Słoneczny jest unikalny?
•    Jak można środkami fizycznymi znaleźć inne formy życia?
•    Czy zasada an tropiczna jest współbieżna  z kreacjonizmem? Czy biologia ewolucyjna oddala nas od boskiej kreacji?

Jesteśmy po wielkich doświadczeniach filozoficznych: rewolucji poznawczej, przewrocie lingwistycznym, a zarazem w trakcie następnych, takich jak globalizacja, czy rewolucja technologiczna, w fazie kultury postmodernistycznej, która zdaje się zasadniczo zmieniać charakter dotychczasowego doświadczenia kulturowego.

Na zakończenie swojego wystąpienia Profesor postawił zasadnicze pytanie, jak sobie poradzić z trudnościami występującymi w filozofii przyrody: jak rozumieć (1) przyrodę, (2) osiągnięcia nauk przyrodniczych.

 

 

Informacja o wykładowcy

Maciej Woźniczka, doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie filozofii, absolwent kierunku filozofia w Uniwersytecie Łódzkim, nauczyciel akademicki przedmiotów filozoficznych w Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, kierownik Zakładu Filozofii w Instytucie Filozofii, Socjologii i Psychologii w Wydziale Nauk Społecznych AJD.

Zainteresowania badawcze: teoria filozofii, metodologia filozofii, filozofia edukacji i dydaktyka filozofii, etyka, filozofia nauk przyrodniczych.

      Autor (2) i redaktor/współredaktor (9) monografii naukowych, autor ok. 100 artykułów naukowych i rozdziałów w monografiach, uczestnik (wystąpienia referatowe) ok. 80 konferencji naukowych, organizator/współorganizator ok. 10 ogólnopolskich konferencji naukowych, realizator/wykonawca ok. 15 grantów/projektów badawczych.

      Członek Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, członek-współzałożyciel „Polskiego Stowarzyszenie Strategii Twórczych”.

      Recenzent i współautor propozycji egzaminu maturalnego z filozofii (OKE Łódź), nauczyciel przedmiotów filozoficznych (10 lat – równolegle z pracą w uczelni) w liceum i gimnazjum w Łodzi, popularyzator filozofii i kształcenia filozoficznego (warsztaty, wykłady – również dla nauczycieli, współpraca z ośrodkami metodycznymi, konkursy – jury itp.).

Hobby: żeglarstwo (sternik jachtowy), turystyka górska

Zobacz więcej zdjęć z wykładu

20150424_04 20150424_10 20150424_13 20150424_17 20150424_18 20150424_22 20150424_27 20150424_28 20150424_31 20150424_32 20150424_34 20150424_35 20150424_36 20150424_40 20150424_43 20150424_44 20150424_48 20150424_50 20150424_54

Po wykładzie - odbył się pokaz nieba przez teleskopy.

„Mikro i makro Wszechświat – od kwarków do uciekających galaktyk i Wielkiego Wybuchu – Artur Eddington, George Gamow i Bela Bartok” .

W dniu 10 kwietnia, o godz. 18:00 odbył się w  Łódzkim Planetarium kolejny wykład w cyklu „Muzyka sfer”

 

Temat:

„Mikro i makro Wszechświat – od kwarków do uciekających galaktyk i Wielkiego Wybuchu
– Artur Eddington, George Gamow i Bela Bartok”

 

Wykład poprowadził Bogusław Maryniak.

 

Wykład dotyczył wkładu w naukę Arthura Stanleya Eddingtona(ur. 28 grudnia 1882 - zm. 22 listopada 1944) i Georga Gamowa (ros. Георгий Антонович Гамов), (ur. 1904– zm. 1968).

Artur Eddington był ważnym teoretykiem, eksperymentatorem i popularyzatorem fizyki pierwszej połowy XX wieku. W 1913 roku objął Katedrę Astronomii im. Pluma w Cambridge, a w 1914 roku został dyrektorem Obserwatorium w Cambridge. W 1919 roku dostarczył dowodów potwierdzających ogólną teorię względności. Jest znany przede wszystkim za sprawą  prac związanych z teorią względności. W roku 1920 napisał artykuł zatytułowany „Raport na temat grawitacyjnej teorii względności", w którym ogłosił teorię względności Alberta Einsteina dla świata angielskojęzycznego (w czasach I wojny światowej najnowsze niemieckie odkrycia naukowe nie były dobrze znane na obszarach anglojęzycznych).

Podczas wykładu mogliśmy się dowiedzieć, w jaki sposób Artur Eddington przeprowadził pierwszy w historii nauki eksperyment, który miał empirycznie sprawdzić poprawność ogólnej teorii względności Alberta Einsteina. Aby tego dokonać, zorganizował wyprawę na Wyspę Książęcą, leżącą u wybrzeży Afryki Zachodniej, w celu obserwacji całkowitego zaćmienia Słońca 29 maja 1919. W czasie zaćmienia wykonał pomiary pozycji gwiazd w otoczeniu Słońca i stwierdził, że pozycje te uległy przesunięciu zgodnie z przewidywaniem teorii względności na skutek ugięcia promienia światła w polu grawitacyjnym.

 

Od lewej - oryginalna fotografia zaćmienia Słońca z dnia 29 maja 1919, wykonana przez Artura Eddingtona na  Wyspę Książęcą, leżącej u wybrzeży Afryki Zachodniej; z prawej strony - rysunek prezentujący eksperyment potwierdzający ugięcie światła w polu grawitacyjnym Słońca.

Ponadto, Artur Eddington opublikował książkę w 1926 roku książkę  „Wewnętrzna budowa gwiazd”, w której sugerował, że źródłem energii słonecznej są reakcje jądrowe (rozpad i synteza).  W 1928 roku przyznano mu nagrodę Prix Jules-Janssen. W 1930 roku otrzymał tytuł szlachecki.

Imieniem sir Artura nazwano graniczną wartość, przy której ciśnienie promieniowania jest w stanie nie dopuścić do spadania materii (w polu grawitacyjnym) na zwarty obiekt - jasność Eddingtona. Artur Eddington wyznaczył również obfitość wodoru w gwiazdach i rozwinął model pulsacji cefeid.

Z kolei George Gamow  był z pochodzenia Rosjaninem. W latach 1931-1933 był  profesorem fizyki na uniwersytecie w Leningradzie. Jeszcze podczas pobytu w Rosji, w 1928 Gamow rozwiązał problem jądrowego rozpadu radioaktywnego alfa w oparciu o teorię kwantowego tunelowania. Mówiąc dokładniej, wyprowadził kwantowo-mechaniczny wzór, który dawał niezerowe prawdopodobieństwo tego, że dwie jednoimiennie naładowane cząstki przezwyciężą swe wzajemne odpychanie elektrostatyczne i znajdą się bardzo blisko siebie. To kwantowo-mechaniczne prawdopodobieństwo jest obecnie powszechnie znane jako „współczynnik Gamowa”. Jest on szeroko wykorzystywany do wyjaśnienia mierzonych szybkości pewnych rozpadów radioaktywnych. Na uniwersytecie leningradzkim Gamow zaprzyjaźnił się z trzema innymi fizykami-teoretykami – Lwem Landauem, Dymitrem Ivanienko i Matwiejem Bornszteinem (który potem został aresztowany i w 1938 – podczas czystek stalinowskich – został rozstrzelany).

Podczas wykładu dowiedzieliśmy się, w jaki sposób Gieorgij Antonowicz opuścił Związek Sowiecki, aby stać się Geogem Gamowem.

Gamow twierdził, że przed wyjazdem z Sowietów podejmował dwukrotnie, wraz ze swoją żoną (w 1932 roku) nieudane próby opuszczenia “Ojczyzny Proletariatu”. Usiłowali tego dokonać próbując 250 kilometrowego wiosłowania przez Morze Czarne do Turcji oraz z Murmańska do Norwegii. Obie próby były nieudane. W 1933 roku Gamow niespodziewanie uzyskał pozwolenie na udział w Siódmej Konferencji Solveyowskiej (w Brukseli). Udało mu się zabrać tam żonę. Oboje pozostali na Zachodzie. Pomocy w znalezieniu odpowiedniej pracy udzieliła im Maria Skłodowska-Curie.

Gamow „wyemigrował” do USA, gdzie w latach 1934-1954 wykładał na Uniwersytecie Jerzego Washingtona oraz w latach 1956-1968 na Uniwersytecie w  Kolorado.

W 1947 wraz ze współpracownikami opracował hipotezę gorącego wczesnego Wszechświata („teoria α,β,γ” od nazwisk Alpher, Bethe i Gamow), znaną obecnie pod nazwą Wielkiego Wybuchu (ang. Big Bang). Aktualnie Wielki Wybuch jest powszechnie akceptowaną, choć ciągle udoskonalaną hipotezą kosmogoniczną. Paradoksalnie, została ona nazwana przez jej głównego oponenta – Freda Hoyle'a, który mówił o niej lekceważąco – "teoria wielkiego bum" (ang. big bang theory).

George Gamow był popularyzatorem nauki, autorem cyklu książek o Panu Tompkinsie, w żartobliwy sposób przedstawiających m.in. teorię względności i mechanikę kwantową.

Muzyczną oprawę wykładu stanowiła muzyka  węgierskiego kompozytora  Béli Bartóka (ur 1881 - zm. 1945). Podczas wykładu wykorzystano fragmenty dwóch jego kompozycji – „Zamku Sinobrodego” – szczególnej, nowoczesnej opery opartej o powszechnie znany mit , będącej jednocześnie alegorią freudowskiej psychoanalizy  oraz „Mikrokosmosu” – wzorowanej na J.S. Bachu księgi ćwiczeń muzycznych, stanowiących jednocześnie solowy utwór koncertowy.

 

Przed wykładem o gwiazdach i ciekawostkach nieba można było dowiedzieć się podczas seansu w planetarium, a po godz. 20:30 niebo sprzyjało obserwacji przez teleskopy.

Zobacz więcej zdjęć

20150410_05 20150410_06 20150410_08 20150410_09 20150410_10 20150410_13 20150410_15 20150410_16 20150410_17 20150410_18 20150410_19 20150410_22 20150410_23 20150410_25 20150410_27 20150410_29 20150410_32 20150410_33 20150410_34 20150410_35 20150410_38 20150410_40 20150410_42

Cztery inteligencje człowieka kompletnego - PIOTR KOCIOŁEK

W dniu 20.03.2015 r., o godz. 18.00 odbyło się spotkanie z Piotrem Kociołkiem, który opowiedział o


 « Czterech inteligencjach człowieka kompletnego »
( racjonalnej, emocjonalnej, duchowej i woli)


Oto krótka charakterystyka naszego niecodziennego gościa:

Piotr Kociołek -  absolwent Politechniki Łódzkiej, jeden z założycieli NZS, przywódca strajku studentów na PŁ i sygnatariusz porozumień łódzkich.  Menedżer, założyciel, partner i master coach – szef zespołu trenerów i coachów Lee Hecht Harrison DBM Polska.
Były szef MultiBanku oraz dyrektor personalny w mBanku i MultiBanku . Opracował i z sukcesem wdrożył kodeks wartości korporacyjnych BRE Banku oraz oparty na nim system rozwoju i oceny personelu. Założyciel i pierwszy prezes taniej linii lotniczej Centralwings; były szef firmy budowlanej i dyrektor generalny duńskiej firmy motoryzacyjnej w Polsce.

Ukończył szkolenia w Polsce, Stanach Zjednoczonych (AMA, ASTD) i Wielkiej Brytanii (CIPD) z zakresu doradztwa w zarządzaniu, coachingu i pracy z zespołami ludzi. Szkolony w coachingu metodą GROW bezpośrednio przez Sir John Whitmore’a, wybitny międzynarodowy autorytet w zakresie coachingu.


Opracowuje i realizuje indywidualne oraz grupowe projekty rozwojowe  dla menedżerów najwyższych szczebli i zespołów kierowniczych. Prowadzi konsultacje i warsztaty z zarządzania zmianami. Wykładał na studiach podyplomowych w SGH (strategie HR, budowanie kultury organizacji). Obecnie prowadzi zajęcia na studiach podyplomowych dla coachów i mentorów (Laboratorium Psychoedukacji, Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej w Warszawie).

Podczas wykładu nasz gość wskazał sposoby rozwijania drzemiących w nas inteligencji oraz drogi rozwoju osobistego.

Inteligencje, które współczesne społeczeństwo ceni najwyżej to przede wszystkim:

IQ – inteligencja racjonalna, tu największym autorytetem jest bez wątpienia Albert Einstein BQ – inteligencja siły i tężyzny fizycznej, reprezentowana np. przez Tigera Woodsa,

EQ – inteligencja emocjonalna, której przedstawicielem potrafiącym mówić do serc  ludzkich jest Jurek Owsiak.

Dwie pierwsze inteligencje są specjalizacją XXI wieku, EQ natomiast jest takim przypomnianym sercem.

To jednak zdaniem Piotra Kociołka nie wystarczy do pełniejszego poznania człowieka. Potrzebna jest jeszcze inteligencja duchowa czyli SQ obracająca się wokół klarowności przekonań. Najbardziej znanym przedstawicielem inteligencji ducha jest Jan Paweł II.

Ale i to nie wystarcza, aby odpowiedzieć sobie na fundamentalne pytania, skąd się wzięliśmy, na czym polega szczęście, jaki sens ma cierpienie, co się z nami dzieje po śmierci.

Uzupełnieniem może być inteligencja woli – WQ obracająca się wokół tego, czemu jesteśmy wierni i co nas determinuje. Za ikony WQ mogą być uważani Witold Pilecki i Robert Scott. Pierwszy dobrowolnie dał się zamknąć do Oświęcimia, ponieważ był wierny. Drugi natomiast wytrwale i z determinacją zmierzał do bieguna, chociaż wszyscy mu to odradzali.

SQ oraz WQ  można śmiało nazwać zapomnianymi fundamentami.

Nasz gość stawia niewspółczesną tezę, zgodnie z którą człowiek współczesny to człowiek niekompletny, który powinien domagać się refleksji światopoglądowej i dążyć do dojrzałości.

W rozwoju dojrzałości bardzo dużą rolę odgrywa poszukiwanie, analizowanie i przyjmowanie  informacji zwrotnej (feedback). Powinniśmy prosić innych ludzi o taką informację, co nam pozwoli w konsekwencji lepiej poznać siebie.

W dalszej części wykładu Piotr Kociołek wskazał ciekawy, a zarazem prosty  sposób na zostanie gwiazdą. Aby nią zostać należy:

S – stop (zatrzymać się)

T – think (pomyśleć)

A – act (działać)

R – reflect (zdobyć się na refleksję)

Najprostszą droga do rozwoju osobistego jest trochę zapomniana  dziś refleksja, znana już ponad tysiąc lat temu informacja zwrotna oraz niezwykle ważne przyjazne wsparcie ze strony mentora lub kierownika duchowego. Powinniśmy poszukiwać ludzi, którzy nam takie wsparcie dadzą.

Warto zastanowić się, na ile my jesteśmy społecznością osadzoną we wszystkich znanych inteligencjach.

Zobacz więcej zdjęć

20150320_02 20150320_03 20150320_05 20150320_09 20150320_13 20150320_15 20150320_18 20150320_26 20150320_28 20150320_31 20150320_32 20150320_33 20150320_35 20150320_36 20150320_38 20150320_44 20150320_49 20150320_52 20150320_54

O godz. 17:00 odbyła się również  prezentacja nieba w planetarium, a po wykładzie  - obserwacje ciał niebieskich przez teleskop.

   

 

Zaćmienie Słońca w Łodzi

20 marca można było podziwiać nietypowe zjawisko astronomiczne – zaćmienie Słońca. Dzieje się to wtedy, gdy pomiędzy Ziemią a Słońcem pojawia się Księżyc. W Łodzi zjawisko rozpoczęło się dokładnie o godz. 9:44:57 a zakończyło o godz. 12:04:59.

Słońce obserwowane z Ogrodu Botanicznego w Łodzi, przez teleskop z filtrem, godz. 10:48, fot. P. Borasa

 

Maksimum zaćmienia miało miejce o godz. 10:54:06, kiedy to Księżyc zasłonł 72,8% tarczy Słońca, znajdującego się 37 stopni nad horyzontem.

Pracownicy łódzkiego Planetarium i Obserwatorium Astronomicznego prowadzili obserwacje zjawiska - pokaz przez teleskopy  wyposażone w specjalne filtry, w  Ogrodu Botanicznego przy ul. Krzemienieckiej oraz w Planetarium i Obserwatorim Astronomicznym.

Zaćmienie słońca i powitanie wiosny - zobacz na Zielonej Łodzi

 

Podobne zjawisko miało miejsce w styczniu 2011 roku, kiedy to Księżyc przesłonił jeszcze bardziej tarcze Słońca – w ponad 81%. Na następne zaćmienie w Łodzi będziemy musieli poczekać aż do roku 2021. Wtedy to 10 czerwca będzie znacznie mniej spektakularne zaćmienie, ponieważ Księżyc przysłoni jedynie 19% tarczy Słońca.

 

Zobacz więcej zdjęć

IMG_1126 IMG_1259 zacmienie200320152 zacmienie200320154 zacmienie200320155 zacmienie200320156

Zobacz zdjęcia na Zielonej Łodzi!
 

A tak obserwowano zaćmienie w Planetarium i Obserwatorium Astronomicznym, przy ul. Pomorskiej.

Więcej zdjęć

za20150320_02 za20150320_06 za20150320_09 za20150320_10 za20150320_11 za20150320_13
 

 

Zobacz zdjęcia Sławomira Wiśniewskiego

Więcej zdjęć

wisniewski200320151 wisniewski200320152 wisniewski200320153 wisniewski200320154

 

Poniżej strony, na których m.in. była również transmisja zaćmienia z innch części Świata

http://www.space.com/19195-night-sky-planets-asteroids-webcasts.html

http://main.slooh.com/

http://www.virtualtelescope.eu/webtv/

http://www.skyandtelescope.com/astronomy-news/observing-news/watch-partial-solar-eclipse-online/

Additional information